Parazytologia lekarska

Etiologia. Nie różniące się morfologicznie pasożyty wywołują:

1. Leishmania donovani - leiszmaniozę trzewną, zwaną kala-azar, która występuje w środkowej i południowej Azji, wschodniej Afryce, Ameryce Południowej i Środkowej, Europie i w krajach śródziemnomorskich.
2. Leishmania inlantum - leiszmaniozę dziecięcą, postać leiszmaniozy trzewnej, występującą u niemowląt.
3. Leishmania tropica -- postać skórną, zwaną wrzodem wschodnim, pen-dyjskim lub taszkenckim, która występuje w południowej Azji, południowej Europie, południowej i zachodniej Afryce, Ameryce Południowej.
4. Leishmania brasiliensis - leiszmaniozę nosa i błon śluzowych, która występuje w Ameryce Środkowej i Południowej, gdzie nazywana jest espun-dią.

Leishmania jest przykładem pasożyta, który ma dwóch żywicieli: człowieka oraz owada, żyje w innych narządach u każdego z nich i u każdego' wygląda odmiennie. U owadów występuje postać promastigota (z wicią), która jest pasożytem pozakomórkowym, osiedlającym się w świetle przewodu pokarmowego. U człowieka natomiast występuje postać amastigota (bez wici), która jest pasożytem wewnątrzkomórkowym. Morfologicznie pasożyty Leishmania nie różnią się między sobą, mają kształt ciała okrągły lub owalny, wielkość od 2 do 5 um, żywią się endo-smotycznie i rozmnażają się przez podział podłużny. Zarażenie następuje postacią promastigota w czasie ssania krwi przez komara z rodzaju Phlebo-tomus lub przez rozgniecenie owada i wtarcie wiciowców w uszkodzoną skórę. Istnieje również możliwość zarażenia bezpośrednio od chorego. Patologia. Leiszmanioza trzewna (kala-azar, splenomegalia liopica) jest wywoływana przez Leishmania donovani. Występuje w krajach tropikalnych i podzwrotnikowych. Choroba przebiega ostro lub przewlekle, z gorączką, dużym obrzękiem wątroby i śledziony, krwawieniami skóry i błon śluzowych oraz znaczną niedokrwistością. Nie leczona prawie zawsze kończy się śmiercią w ciągu 6-24 miesięcy. Leiszmanioza skórna, wywołana przez Leishmania tropica, przebiega pod postacią guzków lub owrzodzeń skórnych, występujących na odsłoniętych częściach ciała. Przebieg tej choroby jest raczej łagodny, zmiany skórne rozwijają się w miejscu ukłucia przez Phlebotomus. Leishmania brasiliensis powoduje leiszmaniozę błon śluzowych jamy ustnej, nosa i gardła. Okres wylęgania wynosi od 2 do 4 tygodni, a nawet dłużej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić gruźlicę skóry, kiłę, trąd, czy-raczność, drożdżycę. Przebycie choroby powoduje blizny, zgrubienia błon śluzowych, zniekształcenia nosa itp. Diagnostyka. Pasożytów Leishmania donovani poszukuje się w rozmazach ze szpiku kostnego, wątroby, śledziony, krwi obwodowej (w czasie gorączki), punktatów z węzłów chłonnych, barwionych metodą Giemsy, Stosuje się również badania serologiczne i zakłada hodowlę. Pasożytów Leishmania tropica poszukuje się w rozmazach wydzieliny owrzodzeń i punktatów guzków barwionych metodą Giemsy. Leishmania daje się łatwo hodować na podłożach sztucznych, np. na bulionie zwykłym, Pasożytów Leishmania brasiliensis poszukuje się w rozmazach z krwi obwodowej i z owrzodzeń, barwionych metodą Giemsy. Stosuje się również badania serologiczne i zakłada hodowlę.
Serwery www i hosting dla Ciebie! Odtrucia alkoholowe darmowe gry stomatolog warszawa pleisterwerken