Muchy
Większość gatunków z rodziny Muscidae nie prowadzi pasożytniczego trybu życia, a tylko niektóre z nich, np. Stomoxyidinae, są krwiopijne i mają duże znaczenie w medycynie i weterynarii. Na szczególną uwagę zasługują gatunki zgrupowane w dwóch rodzajach, tj. Stomoxys i Giossma. Muchy z rodzaju pierwszego są szeroko rozprzestrzenione na świecie, natomiast gatunki rodzaju drugiego mają ograniczony zasięg i praktycznie występują tylko w Afryce. Z rodzaju Slomoxys zostanie omówiona dobrze znana bolimuszka Stomoxys cale itr ans. Wyglądem zewnętrznym przypomina ona muchę domową. Krew pobierają samice i samce. Oprócz człowieka żywicielem bolimuseki są różne gatunki zwierząt. Ukłucia jej ;są bardzo bolesne. Człowieka i zwierzęta atakuje najczęściej na zewnątrz pomieszczeń. Szczególnie często spotyka się ją na wsi. Samica S. calcitrans najchętniej składa jaja do ziemi wymieszanej z nawozem zwierząt lub do rozkładających sią odpadów. Jaja tych much znajdowano też w stosach fermentujących traw i ziela. Wilgoć jest niezbędna dla rozwoju larw. Mokry nawóz, obrzeża stosów gnijącej słomy i traw są często w okresie ciepłej i wilgotnej pogody siedliskiem rojących się tam larw. Gatunku tego nie znajdowano w kale ludzkim. Samica przed złożeniem jaj pobiera krew. Jaja składa nieregularnie, porcjami, od kilku do 25 w grupie. Zwykle po pobraniu porcji krwi składa ponad 120, a ogółem około 600 jaj, z których po 2-5 dniach wylęgają się larwy. Przy odpowiedniej temperaturze (25°C), wilgotności oraz pokarmie okres larwalny trwa około trzech tygodni, ale przy obniżeniu się temperatury może trwać miesiąc i dłużej. Larwa po przejściu trzech kolejnych linek przeobraża sią w poczwarkę, zwaną bobówką. Okres poczwarki trwa od 6 do 20 i więcej dni. W temperaturze 25°C cały rozwój tej muchy przebiega w ciągu 55 dni. Zimuje w stadium larwy i poczwarki. Metody zapobiegające nadmiernemu namnożeniu się tych much polegają na zachowaniu odpowiedniej czystości w osiedlach i pomieszczeniach dla zwierząt. Tępić należy osobniki we wszystkich stadiach rozwojowych, gdyż daje to gwarancję osiągnięcia zadowalających wyników. W rodzaju drugim na uwagę zasługują GJossina palpalis i G. morsitans. Oba gatunki są pasożytami czasowymi i odgrywają dużą rolę w epidemiologii trypanosomatozy. Glossina palpalis kłuje w dzień. Atakuje przedmioty ruchome. Oprócz ludzi atakuje też różne zwierzęta, jak: koizy, świnie, małpy, hipopotamy, krokodyle itp. Postacie dorosłe żyją długo - od 100 do 250 dni. Krew piją samce i samice. Przechodzą rozwój zupełny. Ukłucia ich są mało bolesne. Zapłodniona samica po uprzednim pobraniu krwi wydaje na świat larwy, które rodzą się pojedynczo. Przerwa między wydawaniem kolejnych larw wynosi około 9 dni. Dojrzałe larwy składane są do ziemi w miejscach zacienionych, gdzie zagrzebują się i przeobrażają w poczwarki. Stadium poczwarki trwa od 25 do 55 dni.
psycholog Wrocław peeling Klinika leczenia niepłodności oferuje badanie nasienia stomatologia estetyczna kraków diety odchudzające