Sarcocystidosis
Etiologia. Saicocystis bovihominis występuje w Europie i południowej Afryce. Sarcocystis suihominis jest spotykany w Ameryce Południowej i Środkowej, wschodniej i południowej Azji. W Polsce wykrywany od paru lat. Prawdopodobnie oba gatunki są pasożytami kosmopolitycznymi. Oba także występują w jelicie cienkim człowieka, ale ich rozwój dotychczas nie jest znany. Przypuszcza się, że schizogonia przebiega tak samo, jak u przedstawicieli tego gatunku występującego u zwierząt. Sporogonia natomiast przebiega częściowo w organizmie człowieka, częściowo zaś w środowisku zewnętrznym. Zarażenie następuje doustnie, a inwazyjna jest postać oocysty. Oocysta kształtu owalnego z jednym biegunem zwężonym, o wymiarach 23-33X 12-16 [im, wydalana jest z kałem. W środowisku zewnętrznym, po upływie 2-3 godzin, jądro oocysty dzieli się na 2 sporoblasty i ciało resztkowe. Sporoblasty otaczają się oddzielnymi osłonami i tworzą spory dzielące się na 4 wrzecionowate sporozoity długości od 9 do 11un oraz ciało resztkowe. Oocysty mogą zarażać człowieka po upływie 4-5 dni od chwili wydalenia z kałem. Patologia. Sarcocystidosis powoduje występujące okresowo bóle w jamie brzusznej, biegunkę oraz inne objawy zapalenia jelita cienkiego i grubego. Diagnostyka. W celu wykrycia Sarcocystis stosuje się metody kopro skopowe, jak: preparat bezpośredni w płynie Lugola ze świeżego kału, metoda Fulleborna oraz metoda Kato-Miura. Człowiek zaraża się oocystami doustnie. Zapobieganie zarażeniu takie, jak przy innych pasożytach jelitowych.
centrum implantologii implanty Wrocław cennik implantów zębów bezpłodność stomatologia łódź stomatologia estetyczna poznań lek remifemin